Op 26 februari 2004 wordt na een zwangerschap van ruim 41 weken onze dochter geboren. Ik wilde erg graag thuis bevallen, en was blij dat dit gelukt was. Alles was vlot verlopen en ik voelde me goed, hoewel ik wel erg veel pijn bleef houden. Het leek wel of de weeën gewoon door bleven gaan. Ook liet de placenta wel erg lang op zich wachten. De verloskundige vertrouwde het niet helemaal en belde een ambulance om in het ziekenhuis de placenta te laten verwijderen. Toen ze ophing begon ik opeens hevig te vloeien. Gelukkig was de ambulance er snel. In het ziekenhuis aangekomen was er meteen een gynaecoloog. Hij trok een keer flink aan de navelstreng waardoor de placenta eindelijk geboren werd, en ik daarmee van die vreselijke pijn verlost werd. Ook het bloedde stopte en na 2 zakjes bloed mocht ik de volgende dag het ziekenhuis weer verlaten. 7 weken na de bevalling ging ik op controle. Ik vloeide nog steeds een beetje, maar zocht daar niet veel achter. Ik vertelde dit dan ook tussen neus en lippen door aan de gynaecoloog. Hij was heel verbaasd en deed meteen een inwendig onderzoek. Daaruit bleek dat er nog wat placentaresten waren achtergebleven en 2 dagen later werd ik gecuretteerd. Waarna ik geen last meer had van nabloedingen.

Na een jaar werd ik zwanger van ons tweede dochtertje. Al bij een zwangerschapsduur van 8 weken had ik een beetje bloedverlies. Ik kreeg een echo, en gelukkig was alles goed. De weken erna had ik nog geregeld wat bloedverlies, maar ik was ervan overtuigd dat dit geen kwaad kon. Echter bij 19 weken zwangerschap werd ik vroeg in de ochtend wakker in een nat bed. Ik keek op, en bleek in een grote plas bloed te liggen. Ik dacht meteen dat dit het einde van mijn zwangerschap zou betekenen. De verloskundige kwam en we hoorden wel een hartje, ook bleek ik geen ontsluiting te hebben. Ik werd naar het ziekenhuis gebracht en daar wees een echo uit dat alles goed was met ons kindje, maar dat de placenta erg laag lag (placenta praevia). Hier was waarschijnlijk een adertje gescheurd en daardoor had ik zoveel bloed verloren. Ik werd opgenomen en mij werd meteen verteld dat dit niet de laatste keer zou zijn. Als je eenmaal een keer bloed hebt verloren zal dit nog vaker gebeuren. En de artsen kregen gelijk. Ik lag iedere 4 à 5 weken in het ziekenhuis met een bloeding. Zo ook op 10 november 2005 (39 weken). Omdat ik al 3 cm ontsluiting had werd besloten om de bevalling op gang te brengen door mijn vliezen te breken. Door omstandigheden werd dit een paar dagen later op 14 november gedaan. Vanaf dat moment ging alles heel snel. Binnen een uur werd ons dochtertje geboren. Maar weer bleef de placenta zitten. Na een half uur voelde ik me opeens helemaal wegzakken. Ik bleek ontzettend veel bloed te verliezen (3 ½ liter). Uiteindelijk kwam de placenta toch spontaan, maar het bloeden stopte niet. Met spoed werd ik naar de OK gebracht. De artsen renden met mij over de gang. Op dat moment realiseerde ik me hoe slecht het met me ging. Op de OK werd ik meteen onder narcose gebracht. Toen ik wakker werd had ik ontzettend veel pijn en was ik helemaal opgezwollen. Mijn man zat naast mijn bed en vertelde mij dat ik 20 zakken bloed had gekregen en dat ze uiteindelijk mijn baarmoeder hadden verwijderd om mijn leven te redden. De nacht zou ik op de IC moeten doorbrengen.

Ik weet nog goed hoe vreselijk de gynaecoloog het vond dat hij dit besluit had moeten nemen. Hij was er echt van onder de indruk. We hebben alles heel vaak en heel goed doorgesproken. Hij kon mij geen verklaring geven waarom het was gebeurd, maar dat vond ik ook niet zo belangrijk. Het was nu eenmaal gebeurd, en ik ben ervan overtuigd dat ze alles hebben gedaan wat mogelijk was, en dat ik blij mag zijn dat ze mijn leven hebben gered. Ik ben echt fantastisch opgevangen. Zowel door de verpleegkundigen als door alle gynaecologen. Er kwamen iedere dag wel 3 of 4 gynaecologen kijken hoe het met me ging. Ook daarna heb ik nog diverse gesprekken gehad, en ik weet dat ik nu nog altijd kan bellen als ik vragen zou hebben.

Het is nu bijna een jaar geleden en als ik eerlijk ben, zie ik toch wel een beetje op tegen de eerste verjaardag van mijn dochter. Ik ben bang dat alles dan weer bovenkomt, dat ik het opnieuw beleef. Maar ik weet ook dat als ik het moeilijk heb, ik maar naar mijn dochtertjes hoef te kijken. En dan weet ik dat ik misschien een hoge prijs voor ze heb moeten betalen, maar ik weet ook dat ze dat dubbel en dwars waard zijn!

Inge