Na een normaal verlopen zwangerschap kon ik gaan genieten van mijn verlof dit was 6 weken voor de uitgerekende datum. Ik was pas een week met verlof het was woensdagavond 25 augustus 1993 dat ik plotseling begon te vloeien en belande hiervoor in het ziekenhuis. Volledige bedrust werd er voor geschreven. Helaas, daar ging mijn verlof! De volgende dag vloeide ik niet meer maar mijn bloeddruk werd wel veel te hoog. Op dinsdag 31 augustus werd mijn bloeddruk zo hoog dat ik van zaal af moest en alleen een kamer kreeg de volgende dag zou ik aan het infuus gaan en zouden de weeen opgewekt worden. ’s Nachts om drie uur werd ik wakker en waren spontaan de vliezen gebroken maar de weeën zetten niet door. Om 8 uur kwam de gynaecoloog om het infuus aan te sluiten en om 13.00 uur had ik al 8 cm ontsluiting dit viel me alles mee.

De weeën kon ik goed opvangen en wegpuffen de gynaecoloog zei dat het nog ongeveer een uurtje zou duren. Een uur later mocht ik gaan persen met behulp van de tang werd onze zoon geboren. Hij werd even op mij buik neergelegd maar omdat hij 3 weken te vroeg geboren was, werd hij al gauw weer weg genomen en door de kinderarts onderzocht. Alles was oké. Omdat het in het ziekenhuis erg druk was met bevallingen ben ik niet in de verloskamer bevallen maar op een gewoon kamertje. De nageboorte en de hechtingen waren even vervelend maar ook snel klaar. Het duurde even voor ik gewassen kon worden maar ik voelde me verder goed en heel trots. Ik kreeg een telefoon zodat ik kon gaan bellen dit heb ik zelf nog gedaan. Tijdens het bezoek van 15. 00 kwam er nog een collega langs die nog niet wist dat ik was bevallen dit was geen probleem trots lieten we onze zoon zien en aten beschuit met muisjes. Adri was onder tussen naar het gemeentehuis vertrokken om onze zoon aan te geven.

Ondertussen werd ik gewassen en kwamen de zusters erachter dat ik toch wel erg veel bloed verloor en mijn bloeddruk zakte ook teveel en te snel. Ik kreeg een infuus aangesloten en meteen bloed ik lag helemaal te trillen zo koud had ik het. Toen opa en oma ’s avonds kwamen kijken mochten ze maar heel even bij me ze waren natuurlijk apetrots maar ook wel bezorgd. Tijdens het bezoek ben ik nog naar de o. k. gebracht om gecuretteerd te worden omdat ik nog steeds bloed verloor. Toen ik terug op mijn kamer was kwam de arts nog even vertellen dat alles goed was. Adri ging met een gerust hart naar huis en belde ook nog even opa en oma om te vertellen dat alles goed was. Helaas was dit niet het geval mijn baarmoeder moest krimpen maar dit gebeurde niet ik kreeg ik kreeg hier medicijnen. Voor maar die zorgden er weer voor dat mijn bloed niet stolde alles werkte elkaar tegen. De gynaecoloog vertelde mij later dat dit alles hem tien jaar van zijn leven koste hij stond met zijn rug tegen de muur. Mijn buik vulde zich met bloed en door er hard op mijn buik te drukken moest dit eruit. Dit drukken op mijn buik deden de verpleegkundigen te zacht maar dan kwam de arts weer langs en die drukte dan met veel meer kracht ik weet niet hoe ik dit beschrijven moet maar iedereen begrijpt wel dat dit na een bevalling niet prettig is.

’s Nachts ben ik nog een keer gecuretteerd ondertussen is de nacht bijna om en wordt Adri gebeld. Er wordt verteld dat het niet goed gaat en dat ze mijn baarmoeder willen verwijderen hier moet Adri toestemming voor geven. Adri vraagt wat voor keus heb ik er is helemaal geen keus het is Heidi of haar baarmoeder. Zelf had ik ook al eens geschreeuwd dat ze heel de “rotzooi” er maar uit moesten halen maar je weet dan niet wat je zegt je bent net bevallen en wil gewoon hiervan genieten en dat valt dan zo tegen je weet maar kwalijk dat je moeder bent geworden. Het was al bijna 24 uur later en nog had ik onze zoon niet meer gezien. Hier kon wat aangedaan worden hij werd gelijk gehaald en ik mocht hem even vast houden. Adri liep van hort naar her hij was vader geworden maar het voelde toch heel anders, leven en dood ligt wel heel dicht bij elkaar. Mijn baarmoeder zou verwijderd worden ‘toen ik wakker lag te worden hoorde ik de gynaecoloog bellen met een andere arts. De bloeding was nog niet gestopt ik zou met spoed naar Groningen vervoerd worden.

Adri werd gebeld hij kon niet mee in de ambulance en hij moest ook niet proberen de ambulance bij te houden voor de ambulance reed nog politie om het allemaal zo snel mogelijk te laten verlopen. Adri is met zijn moeder naar Groningen gereden met onze zoon van nog geen dag oud in de maxicosi. Er ging een arts mee in de ambulance en een assistent dit moest heel snel omdat ik nog bloed verloor en er niet meer voldoende bloed was. In 30 min waren we in het ziekenhuis hier doen we normaal een dik uur over. Eenmaal in het ziekenhuis was niet duidelijk waar ik heen moest ik werd naar de kraamafdeling gebracht maar hier wisten ze niet wat ze met me moesten ik was namelijk al bevallen. De zuster van de kraam zei later tegen mij, ik had wel eens een infuus gezien, maar jij had er zoveel. Dus niet de kraamafdeling maar weer in de ambulance weer op een ander bed erg prettig met zoveel infusen. Ik kwam uiteindelijk op de i.c. terecht hier kreeg ik nog een infuus in mijn hals inmiddels had ik wel 5 of 6 flessen aan mijn bed hangen en was er goed alert op wanneer ze bijna leeg waren.

Ondertussen is ook Adri in Groningen aangekomen en na veel vragen kwam hij erachter waar ik lag maar werd geweigerd op de i.c. En onze zoon waar moest die heen??? Nee, er mankeert hem toch niks, eerst afwachten hoe het met de moeder afloopt en dan pas kan hij ingeschreven worden. In eerste instantie leek alles voorspoedig te verlopen de bloeding was gestopt, maar helaas niet voor lang. Om 00.30 uur is toch besloten me nogmaals te opereren voor een embolisatie. De arts werd opgeroepen plus nog 17 meekijk artsen. Om 03.00 uur heeft de arts de bloeding kunnen stoppen er zat een heel klein gaatje zo groot als een speldenknop in een ader en hier hebben ze simpel gezegd een propje in gedaan. Om 03.30 uur lag ik weer op de i.c. de hele familie mocht even bij me kijken (normaal mag en kan dit niet op de i.c. maar dit was een uitzondering) ook onze zoon heb ik nog even vast mogen houden Adri sliep die nacht in het Ronald mac donald huis onze zoon op de kraam en ik op i.c. Dit hadden we ons wel anders voorgesteld. De volgende dag ging het voorspoedig met me en verhuisde ik naar de kraamafdeling hier wisten ze niet wat ze zagen van onder was ik helemaal opgezet en blauw. Ik lag nog aan het infuus en ik had een katheter mijzelf draaien kon ik nog niet eens en onze zoon verzorgen al helemaal niet wel lag hij bij mij op de kamer of bij mij in bed.

Na twee weken werd er gesproken over naar huis gaan mits ik volledige hulp zou krijgen. Ik wilde erg graag naar huis maar ik zat nog met een katheter het lukte me niet om zelf te plassen ook niet met het vooruitzicht dat ik dan naar huis mocht. Het cateteren hebben ze mij toen zelf geleerd. Wanneer ik 8 uur per dag hulp zou hebben mocht ik naar huis. De gynaecoloog uit Emmeloord heeft er alles aan gedaan dat ik volledig hulp kreeg ook heeft hij regelmatig contact met Groningen gehad en belde mij op zodra ik thuis was. Thuis lag ik veel op de bank ik dacht dat ik nooit meer kon zitten maar gelukkig is dit allemaal goed gekomen. De verzorging van onze zoon wilde ik ook zoveel mogelijk zelf doen want je weet het is de eerste en de laatste. Het is een lieve en rustige baby. Driemaal per dag moest ik mijzelf katheteriseren dit was geen pretje maar na twee weken lukte het mij gelukkig zelf weer om te plassen. Na twee weken moesten we naar Groningen voor de na controle het eerste wat de gynaecoloog vroeg was ben je al ongesteld geworden nou dit vonden we wel een hele grote blunder ondanks de vele excuses.

Na een half jaar ben ik weer aan het werk gegaan ik werk in de verpleging maar dit was eerst nog wat te zwaar zowel lichamelijk als geestelijk . Na een jaar heb ik mijn eigen werk weer opgepakt voor twee dagen in de week. Ook heb ik eraan gedacht om met werken te stoppen en me helemaal op onze zoon te richten maar dit leek mij voor beide partijen niet goed . We hebben een goede oppas en ik ga met plezier naar mijn werk. Toen onze zoon 2/3 jaar was begon hij te vragen waarom hij geen broertje of zusje kreeg ik heb dit eenvoudig aan hem proberen uit te leggen. Papa en mama zouden dit ook wel erg graag willen maar helaas kan dit niet meer omdat mama haar huisje in haar buik kapot is Dit was eenvoudig gezegd maar moeilijk te bevatten want hij had toch ook in dat huisje gezeten? Gelukkig woonde zijn vriendje vlak bij ons en hier kon hij regelmatig mee spelen zijn zussen vonden het ook wel een beetje zielig voor hem dat hij geen broertje of zusje heeft. Toen ze een keer buiten aan het spelen waren hoorde ik Dennis tegen hun zeggen ja maar ik wil ook zo graag een broertje of zusje. Waarop een zus zei ja maar Dennis het is ook niet hokes spokes pilates pas ik wou dit er een baby was dit vond ik geweldig, wel wilden hun een beetje Dennis zijn zus zijn . Dit vond ik geweldig. Dennis is nu 10 jaar maar de vriendschap bestaat nog steeds. We hebben ook wel over adoptie of pleegkinderen na gedacht de papieren waren al in huis maar hier stonden we beiden niet voor het volle 100 procent achter en dan moet je er mijns inziens niet aan beginnen. Dit zou een lange zware weg worden en ik was bang dat deze zoveel tijd in en spanning met zich mee zou brengen dat ik bang was dat Dennis groot zou zijn voor ik er erg in had en het niet allemaal bewust mee gemaakt zou hebben. Dit is een keus die ieder voor zichzelf moet maken.

Op een gegeven moment zo’n 2 jaar na het gebeuren is het net of er niks met je gebeurd is. Alles draait weer en er wordt niet meer over gesproken. Dit vond ik erg moeilijk want voor mij begon het toen eigenlijk pas. Eerst ben je blij dat je zelf nog leeft maar dat komt dan toch wel op de achter grond en wil je toch ook net als anderen heel erg graag weer zwanger worden de gynaecoloog had toen ook direct wel tegen ons gezegd red je het niet alleen kom dan terug want je hebt een aantal heel traumatische ervaringen achter de rug eerst lachte ik dat weg maar toen had ik er toch nog behoefte aan Het gebeuren spookte steeds door mijn hoofd. De gynaecoloog verwees mij door naar de psycholoog ik heb een aantal gesprekken met deze mijnheer gehad. Het verwerken moet je toch zelf doen maar er over praten is hier wel een onderdeel van en het maakt niet uit of dit nu tegen een buurvrouw, vriendin of psycholoog is. Ik heb het nu wel een plekje kunnen geven maar verteld iemand dat ze in blijde verwachting is dan voel ik toch altijd nog iets van jaloezie ik gun het iedereen maar ook mijzelf en de ene keer kan je dit beter hebben dan de andere keer. Dennis is er nu aan gewend dat hij alleen is maar ook hij zou het graag anders gehad hebben wanneer we met vakantie gaan nemen we ook weleens een vriendje mee. Dennis heeft graag andere kinderen om zich heen en speelt graag, gelukkig wonen we in een buurt waar dit ook mogelijk is. Dennis is een vrolijke gezellige jongen en hier genieten we iedere dag van. Ik wil anderen adviseren dit ook te doen want voordat je het weet zijn ze groot.

Groetjes Heidi.