Plotseling pre-eclampsie tijdens de bevalling


6 augustus 1997. Het is de uitgerekende datum. ’s Morgens niks aan de hand, dus Cor vertrekt om half tien naar zijn werk. Na een perfekte zwangerschap, helemaal geen klachten, breken om 9,45 uur de vliezen. Niks aan de hand. Nog maar even wachten want het hoeft nog even niks te betekenen. Meteen beginnen de weeeen en al meteen om de 4 minuten. Cor gebeld en die was er vlug.

Nu nog even ter verduidelijking, wij hadden een roeiboot gehuurd om een onderwaterbevalling te doen. In die boot, die op een stellage stond, voor de goede werkhouding voor de verloskundige, doe je water om in te bevallen. Van te voren geoefend hoe lang het duurde voordat de boot leeg was in geval van nood. En dat was maar goed ook.

Nadat Cor thuis was, de verloskundige gebeld en die zou om 11.00 uur komen. Het ging goed ik had al 3cm ontsluiting. Om 13.00 uur zou er een andere komen. Met nog een leerling erbij, waarvoor ik toestemming heb gegeven. Intussen de boot gevuld en erin gaan liggen. Om half 1 kreeg ik persdrang maar moest nog een half uur wacht van Cor want dan was de verloskundige er. Ze kwamen mooi op tijd en wilden de ontsluiting meten. Zitten nog te gekken met het condoom wat er over de doptone moest en toen ging het circus beginnen. Ik kreeg een pre eclampsie. Cor hield mij boven water. De verloskundige ging zuurstof voor mij halen en de assistente liet het bad leeg lopen. Daarna ging Cor de dokter bellen.

Pre-eclampsie wordt eclampsie

De dokter was er in notime. De dokter belde de ambulance en ik werd naar het streekziekenhuis gebracht. Daar is Stijn op een natuurlijke manier geboren omdat ik ondertussen weer bij kennis en krachten was. De zuignap is er wel bij aan te pas gekomen.

Na zijn geboorte kreeg ik een eclampsie en kreeg meteen valium toegediend omdat de gynaecoloog aan het hechten was. Die schrok zich een hoedje. Ik werd naar de hersenscan gebracht omdat ze dachten dat ik een hersenbloeding had. Gelukkig was dat niet het geval. s’Nachts ben ik gaan bloeden en heeft men mijn gecurreteerd. Toen begon ik nog veel harder te bloeden en was het niet meer te stoppen. Cor werd thuis gebeld en moest meteen naar het ziekenhuis komen.

De gynaecoloog die toen dienst had werkte toen in 2 ziekenhuizen. In dit ziekenhuis en in de Radboud in Nijmegen.

Of ik dat zou halen wisten ze niet. Cor die bij het Radboud op is gegroeid reed er met eigen auto naar toe. De ambulance kwam later omdat er op bloed gewacht moest worden. Ik heb meer dan 40 zakjes bloed toegediend gekregen. Het liep er onder harder uit dan het er boven in kwam.

Allerlei complicaties

In de Radboud aangekomen was het eerste operatieteam bezig en moest het tweede nog opgeroepen worden wat weer extra tijd kostte. Cor zei al, als de baarmoeder eruit moet dan moet dat maar.

Wij hadden een gevoel dat er iets niet goed zou gaan maar wij hadden eerder gedacht dat het kindje niet gezond zou zijn.

Omdat ze bloed moesten hebben prikte ze in mijn rechter slagader. Ze prikte mis. Toen zijn ze het aan de linkerkant gaan proberen en daar lukte het wel. De rechterkant werd niet in de gaten gehouden en die kant is gaan bloeden. Ze hadden in mijn longvlies geprikt en het bloed wat de hersenen van zuurstof moet voorzien is dus tussen mijn long en longvlies gelopen. In totaal is er 7 liter vocht en bloed uitgehaald. Ongelooflijk he.

Daarna begon de operatie en bleek de baarmoeder niet meer samen te trekken. Dus moest die eruit. Intussen bleef ik maar bloeden. Tijdens de operatie was er steeds een andere arts die het niet zag zitten om met de operatie door te gaan. Ze stoppen met zijn allen of ze gaan door met zijn allen. En dat is mijn geluk geweest. Er werd vanalles geprobeerd. Uiteindelijk hebben ze mijn buik vol met watten en tampons geduwd om het bloeden te stoppen.

Drie dagen later moest ik opnieuw onder het mes want het was zaterdag en als je in het ziekenhuis ligt ben je geen noodgeval meer en opereren ze zaterdag of maandag. In mijn geval kon maandag niet want dan zat het verband en gaas enzo te lang in mijn buik. Die zaterdag is drie keer de operatie uitgesteld en toen toch maar begonnen. Tijdens de operatie werd ik stabiel en werd er ook nog een drain geplaatst om het bloed uit de long te laten lopen.

Na een week op de ic te hebben gelegen werd ik wakker. Links verlamd en wist me nog wel wat te herinneren. Ik had dus nog geheugen. Voor mijn gevoel ben ik 3 keer wakker geworden op de ic en ben toen verplaatst naar een andere afdeling. Niet naar de kraamafdeling want daar hoorde ik niet. Wat voor afdeling weet ik nu niet.

Eindelijk weer thuis

Langzaam aan kon ik weer alles en heb uiteindelijk maar 4 weken in het ziekenhuis gelegen. Ik heb lang gerevalideerd en hulp in de huishouding gehad. Ik mag wel zeggen dat ik de eerste maanden niet van mijn zoon heb kunnen genieten en zal dat ook van een ander kind niet kunnen. En juist dat doet zo’n pijn, zelf niet kunnen beslissen of je nog een kind wil. Die beslissing is voor je genomen.

Epiloog

De doktoren zeggen dat ik het HELLP syndroom heb gehad, een acute. Ook wel bekend als zwangerschapsvergiftiging.